YAZAMAZ ! DEDİLER Yaşanmış Hayat Hikayesi

“Bu okulda bu yazıyı yazacak öğrenci yok.” bu yazıyı o yüzden iptal ediyoruz. Bunun muhatabı siz olsanız , kendinizi bu öğrencinin yerine koysanız ne hissedersiniz?

Bazı insanlar maalesef ki olmaması gereken yerleri, makamları işgal ediyorlar. Yıllar öncesinde lise de okuyan bir öğrencinin başından geçen bazı olayları yazıyorum. Yazıyorum ki hevesi kırılan, umudu yok olan, gelecekteki hayalleri yıkılan biri olursa okusun ve umudunu kaybetmeden, hayallerini yıkmadan ve hevesini bitirmeden başarı yolunda yürüsün.

Lise de okuyan bu öğrencinin yazı yazma becerisini fark eden edebiyat öğretmeni olmuştu. Bir konu yada bir cümle söyledikten sonra sayfalarca yazı yazabiliyordu. Yazıları da anlamlı ve konu bütünlüğü içinde güzel yazılardı. Öğrenci bile bu becerisini öğretmeni ona ara ara farklı konularda yazılar yazmasını istediğinde fark etmişti. Çünkü köyden gelen çiftçi bir ailenin çocuğu olduğu için daha öncesinde böyle bir durumla karşılaşmamıştı.





Bir gün öğretmeni bir yarışma olduğunu ve konusunun da “POLİS” olduğunu söyleyerek ondan bir yazı yazmasını istemişti. Çocuk ilk başta çok istemese de (sanki kabul edilmeyeceğini anlamış gibi) öğretmenin motivasyonu ve ısrarları sonucunda yazmaya karar verdi. İki gün boyunca yazı üzerine düşündü çok kez denemeler yaptı, onlarca kağıt yırttı ve sonunda güzel bir yazı yazmıştı.

Her zaman dediğim gibi bizdeki cevheri mücevhere dönüştürmek gerek. Her insan da farklı özellikler ve farklı kabiliyetler elbette var. Bunları besleyip büyüttükten sonra gün yüzüne çıkarmalıyız. Hele de bu bir öğrenci ise gelecek için farklı kapılar, farklı fırsatları karşısına çıkarabilir. En önemlisi de hayal edebilen bir gençlik ve umut dolu bir gelecek var etmek için bunu yapmamız şarttır. Kendini bilmez bazı kişiler yüzünden harap olan gençlik ve bu gençlerin hayalleri varsa onları bu bağnazlara yedirmememiz gerek. Yazının başında bahsettiğim kurul yani yazıları değerlendiren kişiler normalde öğretmendi fakat öğretmen olmak yetmiyordu. Yenilikçi olmak ve özellikle gençlere yol göstermeleri yapabilecekleri en güzel şeydi ama onlar yapmadılar.

Hayatımıza yön verirken başımıza gelen olaylar, fırsatlar yada tecrübeler bizi geleceğe hazırlar.

Öğrenci öğretmeni ile birlikte son düzenlemeleri yaptıktan sonra (Noktalama işaretleri, yazım kuralları vs.) yazıyı ilçe yarışma kuruluna gönderdi. Tabi ki meraklı ve heyecanlı bekleyiş başlamıştı. Öğrencimizin yarışma olarak ilk yazısıydı ve çok heveslenmişti.

Günler sonra öğretmeni yanına çağırdı ve ona iki haberi olduğunu söyledi. Bunlardan birinin iyi birinin ise kötü olduğunu da ekledi. Öğrencimizin merakı iyice artmıştı çünkü gelen haber yarışmadan yani kuruldan geliyordu. Tabi merak yerini bir nebze de olsa endişeye bırakmıştı. Çünkü tek haber olsaydı ya kazandı yada kazanmadı olabilirdi ve düşündüğü buydu ama şimdi buradaki iyi ve kötü neydi?

Öğretmeni Meltem Hoca öğrenciye önce hangi haberi duymak istediğini sordu. Öğrencimiz iyi haber olsun dedi. Meltem hoca da yazdığı yazının ilçe de 1. olduğunu söyledi. Bunu duyan öğrencinin kalbi hızlı atmaya ve yüzünde burukta olsa bir tebessüme sebep olmuştu. ama asıl soru kötü olan haber ne olabilirdi.

-Eee peki öğretmenim kötü haber ne diye sordu.

-Kötü haber şu ki: İlçe yarışma kurulu bu okulda bu yazıyı yazabilecek birinin olmadığını, bu yazıyı yazabilen öğrenci olmaz diyerek yazıyı iptal etmişler.

Bunu duyan öğrenci yıkılmıştı. Hevesi kursağında kalmış, sinesi daralmış ve ağlamaklı olmuştu. Meltem hoca ne kadar teselli etmeye çalışsa da öğrencimiz başı önde odadan çıktı. Sevinci daha tam sevinemeden yarım kalmıştı. Belki hayali olacakken yıkılmıştı. En önemlisi de küsmüştü. Öğretmeni Meltem hocaya;

-Bir daha ne olursa olsun yazmayacağını söyledi.

Sadece bir yazıyı iptal etmemişlerdi. Çok sevdiği okulunu ve bu becerisini terle yeksan etmişlerdi. Artık ne okuluna nede kendine bu konuda güveni kalmadı. Bir iki tane geri kafalı yüzünden daha başlamayan hevesi sönüp gitti. Ve o öğrenci gerçekten yıllarca hiçbir şey yazmadı. Yazmak istedi ama ne zaman kalemi kağıdı eline alsa her seferinde travma gibi o anısını aklına geldi ve bıraktı. Belki yazsaydı iyi bir yazar, kalemi kuvvetli bir insan yada farklı kapıları açabilecek bir kişi olacaktı.

Sakın küstürmeyelim. Gençlerimizin hayalleri, hedefleri olsun. Amaçsız ve umutsuz yaşamasınlar.

O öğrenci sizlerin de tahmin ettiği gibi bendim. Yıllarca sadece kötü bir anı değil, beni her seferinde yazmamama sebep olan bir olay oldu. Yıllar sonra hem bu durumu yenmek hem de faydalı olmak için yazmaya başladım. Tekrar yazıyorum. Yakın zamanda kitabım da bitmiş olacak.

Onun içindir ki hayatta sizi sabote eden hele de kendinizde ki beceriyi baltalamaya çalışan kişilere fırsat vermeyin. Benim gibi küsmeyin. Üzerini gidin ve bilin ki siz galip geleceksiniz. Çünkü sizdeki cevheri ancak siz mücevher yapabilirsiniz. Bunun değerini de en iyi siz bilebilirsiniz.

Kim bilir belki o an çok basit gibi gözüken durum sizin ileride geleceğiniz, hayatınız olmuş.